از نام مشکل آنان که بگذریم، شیمیدانان و فیزیکدانان شیفته عنصرهای جدید هستند. کی مودی ( K.Moody ) مى گوید: «این عنصرها افق های جدیدی را در جدول تناوبی می گشایند.» مودی سرپرست گروهی است که در آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور ( LLNL ) در لیورمور کالیفرنیا مشغول فعالیت اند.

جدول تناوبی که مودی به آن اشاره کرد، نمودار آشنایی است که هرجا عده ای شیمیدان جمع شوند، زینت بخش دیوارها مى شود. این جدول توضیح مى دهد که چرا عنصرهای متفاوت به روش های خاص خود با سایر عنصرها ترکیب مى شوند. عنصرها برحسب وزن و خواص شیمیایی خود به دقت در این جدول چیده شده اند.. مى توان با توجه به مکان یک عنصر در جدول، چگونگی واکنش آن را با سایر عنصرهای جدول پیش بینی کرد. اکنون با تولید کردن عنصرهای ۱۱۳ و ،۱۱۵ تعداد عنصرهای شناخته شده به ۱۱۶ مورد افزایش یافته است.

داستان جدول تناوبی از سال ۱۸۶۳ که یک زمین شناس جوان فرانسوی به نام الکساندر امیل بگویه دوشانکوتوآ فهرستی از عنصرهای شناخته شده را برحسب افزایش وزن اتمی نوشت، آغاز شد. وی پس از نوشتن نام عنصرها، این فهرست را به دور یک استوانه پیچاند. وی پس از انجام این کار مشاهده کرد که عنصرهای با خواص شیمیایی مشابه در یک خط قرار مى گیرند. کار وی یک گام فراتر از نگرش سعی و خطا بود که شیمیدانان آن زمان به کار مى بردند، اما چندان هم جلوتر نرفت.

تقریباً در همان زمان یک شیمیدان جوان انگلیسی به نام جان نیولندز ( J.Newlands ) سرگرم پژوهش در مورد راه های گوناگون مرتب کردن عنصرها بود. وی دریافت که خواص شیمیایی گروه ها پس از هر هشت عنصر تکرار مى شود. وی با تصور اینکه در آستانه کشف نکته مهمی است، نتیجه فعالیت های خود را مغرورانه به انجمن شیمی انگلستان گزارش داد. اعضای قدیمى تر انجمن، که محافظه کار بودند، ادعا کردند که افکار وی نامعقول است، و این کشف برای مدت های مدیدی فراموش شد.

در مورد نام عجیب این عنصر هاباید گفت، انجمن بین المللی شیمی محض و کاربردی چندین سال قبل تصویب کرد که برای عنصر های جدید باید نام هایی برگزید که از لحاظ فرهنگی بى طرف باشد. برای تحقق این امر، از پیشوند های لاتین عدد اتمی عنصر ها استفاده می شود. از این رو عدد ۵ و ۱ و ۱ به صورت « un,un,pent» خوانده مى شود. پسوند « ium » که در پایان نام عنصر مى آید، بیانگر آن است که این عنصر فلز است.

خلاصه آن که اهمیت کشف عنصر های ۱۱۵ و ۱۱۳ بیشتر از افزایش تعداد عنصر های شناخته شده است. مودی از آزمایشگاه لیورمور مى گوید: «این کشف ها ما را قادر مى سازد تا اصول بنیادین شیمی را گسترش دهیم. از شیمی جدید، مواد جدید و فناورى های نو به وجود مى آید.»